Ξέρεις ότι οι άνθρωποι σε είδαν σαν απειλή για τη μουσική του John και απειλή για την καριέρα του. Πιστεύεις ότι ήσουν απειλή;

- Όταν απομονωθήκαμε για πέντε χρόνια και το μυαλό μου γυρνούσε στα περασμένα, σκεπτόμουν: «Αν ο John δεν ήταν μαζί μου θα εξακολουθούσε να κάνει δίσκους No 1. Το «Walls And Bridges» δεν πούλησε όσο θα μπορούσε και το «His Mind Games» δεν έγινε No 1. Ο John ήταν απόλυτα και μοναδικά καλλιτέχνης. Χρειαζόταν κάποιον που να είναι περισσότερο εμπορικό μυαλό από εκείνον. Αλλά είχε να κάνει με κάποιον που ήταν λιγότερο. Είμαστε ένα καράβι που βούλιαζε και ένιωθα ένοχη γι' αυτό. Από καθαρά δισκογραφική άποψη ήμουν καταστροφή γι' αυτόν. Αλλά αν τον ρωτούσες θα σου έλεγε χωρίς αμφιβολία πώς δεν θα το αντάλλαζε με τίποτα στον κόσμο.


Ο John έδινε την εντύπωση ότι ήταν εξαρτώμενος από σένα. Ήταν στ' αλήθεια;

- Ο John δεν βρισκόταν πολύ με τη μητέρα του όταν ήταν παιδί. Με μένα ζούσε εικοσιτέσσερις ώρες τη μέρα, έτσι ίσως του έδινα λύση στην ανάγκη του αυτή. Αλλά αυτό δεν είναι το πάν. Αν συγκρίνεις τον John με άλλους άντρες, θα δεις ότι ήταν τρομακτικά ανεξάρτητος. Ήταν οικονομικά ανεξάρτητος. Δεν έχει σημασία που εγώ είχα αναλάβει τις επιχειρήσεις, είναι τυχαίο. Θα μπορούσε να είχε πάρει λογιστές και δικηγόρους. Αν χρειαζόταν να ζήσει μακριά μου θα τα κατάφερνε μια χαρά. Αλλά εκείνος διάλεξε να είναι μαζί μου. Και να συνεχίσει επίσης μαζί μου. Εγώ δεν τον είχα ανάγκη, είχα διαλέξει να είμαι μαζί του. Οπωσδήποτε είχε μια ανάγκη να νιώθει εξαρτώμενος. Το όμορφο της υπόθεσης ήταν όμως ότι δεν φοβόταν να το δείξει. Αυτή ήταν ή διαφορά. Όλοι μας θέλουμε ν' ακουμπήσουμε σε κάποιον αλλά μας πιάνει αμηχανία ή ντρεπόμαστε να το δείξουμε. Τώρα το γεγονός ότι ο John φάνηκε όπως ήταν, έγινε για να δείξει στις γυναίκες ότι «κι εμείς οι άντρες έχουμε τις αδύνατες πλευρές μας». Και για να πει στους άντρες να μη ντρέπονται να το δείχνουν. Προτιμούσε να δείχνει την ευάλωτη όψη παρά να δείχνει τη σαρκαστική, κυνική, διανοουμενίστικη και βίαιη όψη — την όψη του χαρακτηριστικού τύπου της ρόκ έντ ρόλλ, της εικόνας macho. Ήταν ένα στοιχείο που διέθετε επίσης. Θα μπορούσε να είχε δείξει εκείνη την πλευρά του επειδή ήταν πολύ σίγουρος για τον ανδρισμό του.


Έφτασε μήπως σ' αυτό το σημείο με τη δική σου προσωπικότητα;

- Ο John είχε τα λεφτά, τη δόξα και την ισχύ ώστε να τολμάει να είναι αυτός που ήταν. Ταυτόχρονα βέβαια το να ζει συνέχεια με μία γυναίκα μπορεί να βοήθησε. Το μόνο που ίσως έκανα, ήταν να τον βοηθήσω να είναι ο εαυτός του. Και εκείνος ενθουσιάστηκε: Ωραία, είμαι ελεύθερος! Απολάμβανε την ελευθερία. Το πνεύμα του ήταν πάντοτε έτοιμο για εξέγερση και πνιγόταν όταν έπρεπε να κλειστεί σε τύπους. Στο σπίτι έκανε κασέτες με τρελή μουσική και ένιωθε σαν μοναχικός καλλιτέχνης γιατί πολλοί τού είχαν πει: «Δεν είναι καλό. Είναι πολύ τρελό». Όταν με συνάντησε, μου έφερε τις κασέτες και με ρώτησε: «Είναι καλές;». Του απάντησα: «Αστειεύεσαι; Είναι φανταστικές». Δεν του έλεγα ψέματα. Άγγιζαν την ψυχή μου και από τότε άρχισε να λέει: Είναι πολύ ωραίο να είμαι ο εαυτός μου».

Τι κράτησες μετά από τόσα χρόνια που ήσουν με τον John;

- Πολλοί πίστευαν ότι ήμουν σκληρή και απότομη επειδή ήμουν με τον John Lennon. Ήμουν πολύ πιο σκληρή και απότομη πριν συναντήσω τον John Lennon. Μέχρι να συναντήσω τον John σκεπτόμουν: «Είμαι η καλλιτέχνης». Δεν μ' ενδιέφερε τι σκέπτονταν οι γονείς μου ή οι πρώην σύζυγοι μου. Οποίος δούλευε μαζί μου είχε βοηθητικό ρόλο. «Πάψε τώρα, μη με διακόπτεις». Με τον John δεν μπορούσες να πεις «πάψε». Απαιτούσε την προσοχή σου.

Ο John άρχιζε να μου λέει Ιστορίες από τα παιδικά του χρόνια. Μέσα από αυτόν απόκτησα κοινωνική συνείδηση. Δεν ήξερα τίποτε για την εργατική τάξη. Ήμουν από κείνες που θα μπορούσαν να πουν: «Και γιατί δεν τρώνε παντεσπάνι;». Ξαφνικά ξεπρόβαλλε ο John να επιμένει πώς δεν ήταν έτσι.

Στην αρχή ήμασταν πολύ εγωκεντρικά πλάσματα. Σκεφτόμουν: «Τι στο καλό, πρέπει τώρα να προσέχω τι μου λέει;». Σίγουρα και κείνος ένιωθε το ίδιο. «Πρέπει τώρα να μου μιλάει για τη συναυλία της;»·

Το αστείο ήταν μια φορά που οι Beatles όλοι μαζί μιλούσαν για κάτι παραστάσεις τους. Εγώ είπα: «Πότε ήταν αυτά; Το 1966; "Α, τότε που έδωσα συναυλία στο...» είχα αρχίσει να εξηγώ όταν γύρω μου έπεσε σιωπή. Κοίταξα το πρόσωπο τους. Ήταν σαν να έλεγαν: «Πώς τολμάει να μιλάει για τον εαυτό της». Ο John όμως ενδιαφερόταν για τα πράγματα που είχα κάνει πριν. Ανακάλυψε σε μένα όχι τις διαφορές που έχουν οι άντρες από τις γυναίκες, αλλά τις ομοιότητες. Και εγώ ανακάλυψα σ' αυτόν την ανθρωπιά των ανδρών. Μέσα από αυτόν έμαθα τελικά να επικοινωνώ με τους άλλους. Να ακούω τους άλλους και όχι μόνο
 
Λίστα όλων των άρθρων