Ο Τζον Λένον μπορεί να ήταν σπουδαίος μουσικός και καλλιτέχνης, με μεγάλη ακτινοβολία στους πολιτιστικούς κύκλους, δεν έπαψε όμως στιγμή να είναι ένας πολύ επικίνδυνος άνθρωπος για τις μυστικές υπηρεσίες της Αμερικής. Όσο οι "φαν" τον παρακολουθούσαν παντού, άλλο τόσο το FBI είχε καρφωμένο το βλέμμα πάνω του.

Αυτός ο Λένον - έγραφαν στις αναφορές, από τα αρχεία που ήρθαν στο φως - έχει συνθέσει ένα τραγούδι με τίτλο "Τζον Σινκλέρ" (το όνομα ενός ποιητή, ο οποίος είχε φυλακιστεί με κατηγορίες για χρήση μαριχουάνας). Και για να γίνει πιο σαφής στους ανωτέρους του ο πράκτορας, ο οποίος συνέταξε την αναφορά, συμπλήρωνε: «Ο Λένον, παλαιότερα, έπαιζε σε ένα συγκρότημα, που λεγόταν Beatles». Προφανώς, το γραφείο δεν ήταν και τόσο ενημερωμένο για το τι συνέβαινε εκείνη την εποχή στον κόσμο...

Στις 10 Δεκεμβρίου του 1971, ο Λένον συμμετείχε σε μια συναυλία διαμαρτυρίας στο Αν Άρμπορ του Μίσιγκαν, ζητώντας μαζί με άλλους προοδευτικούς καλλιτέχνες την απελευθέρωση του ποιητή Τζον Σινκλέρ. Στην ίδια εκδήλωση έπαιρναν μέρος πολλοί Αμερικανοί διανοούμενοι, όπως ο Άλεν Γκίνσπεργκ, ο Άμπι Χόφμαν, ο Τζέρι Ρούμπιν, ο Μπόμπι Σιλ, που ήταν από τους πρώτους "Μαύρους Πάνθηρες". Στους ομοσπονδιακούς πράκτορες φάνταζε ως μια πολύ ενδιαφέρουσα σύναξη. Το ενδιαφέρον τους για τον Λένον ήταν άλλωστε δεδομένο, από τη στιγμή που είχε δηλώσει την αντίδρασή του στον πόλεμο του Βιετνάμ. Μάλιστα, ο ίδιος ο αρχηγός του FBI, ο Τζέι Έντγκαρ Χούβερ, έδινε οδηγίες για την υπόθεση, η οποία έπρεπε να ανατεθεί σε "πράκτορες ώριμους και έμπειρους".

Ο ίδιος ο Λένον, πάλι, γνώριζε ότι το FBI τον παρακολουθούσε. Και έκανε κατά καιρούς προσπάθειες για να αποσπάσει πληροφορίες σχετικά μ' αυτό, με το δικαίωμα του στην ελευθερία της πληροφόρησης. Αυτές τον οδήγησαν στο να βρεθεί ένα ολόκληρος φάκελος του FBI, 281 σελίδων.

Όμως για πολλά χρόνια, το 70% από τα στοιχεία του φακέλου παρέμεναν στο σκοτάδι, για "λόγους εθνικής ασφάλειας".

Τώρα, όλες οι σελίδες - εκτός από 10 - είδαν το φως της δημοσιότητας, χάρη στις επίμονες προσπάθειες ενός καθηγητή Ιστορίας από την Καλιφόρνια, του Τζον Γουίνερ. Ο οποίος επί 14 χρόνια κατέθετε μηνύσεις κατά του FBI, γι' αυτούς ακριβώς τους φακέλους και την άρνηση του γραφείου να τους ανοίξει.

Τι αποκάλυπταν αυτοί οι φάκελοι; Την παράνοια των υπηρεσιών, σε όλο της το μεγαλείο! Τις αστείες τεχνικές έρευνας και την παντελή έλλειψη στοιχείων που θα ενοχοποιούσαν τον Λένον για αξιόποινες πράξεις. "Οι φάκελοι του Λένον αποτελούν ένα ενδεικτικό, αλλά πολύ μικρό κεφάλαιο της ιστορίας της δεκαετίας του '60 και της εποχής του Γουότεργκέιτ", γράφει ο καθηγητής στο βιβλίο του "Δώσε μου λίγη αλήθεια" (Gimme Some Truth: The John Lennon FBI File), που θα κυκλοφορήσει σε λίγες μέρες από τις εκδόσεις του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας.

Μπορεί οι τεχνικές του FBI να έμοιαζαν περισσότερο με ανέκδοτο, οι πράξεις τους όμως ήταν εγκληματικές. Μάλιστα, όταν άρχιζαν την επιχείρηση κατά του Λένον, εκείνος βρισκόταν στο πιο υψηλό σημείο της πολιτικής του δραστηριότητας, έτοιμος να πάρει ξεκάθαρες θέσεις κατά της πολιτικής της Αμερικής. Ήταν η εποχή της εκστρατείας του για την ειρήνη, οι μέρες που ο Λένον τραβούσε τα βλέμματα και οι φωτογραφίες του από το κρεβάτι με τη Γιόκο και τις πολιτικές λεζάντες έκαναν τον γύρο του κόσμου.

Στη συγκέντρωση του Αν Άρμπορο, ο Τζέρι Ρούμπιν στράφηκε στον κόσμο και τον κάλεσε να δώσει το "παρών" στο συνέδριο των Ρεπουμπλικανών, "για να ταπεινώσουμε και να νικήσουμε τον Ρίτσαρντ Νίξον". Ο ίδιος ο Λένον σκεφτόταν σοβαρά για τη συμμετοχή του σε συναυλίες τη χρονιά των εκλογών. Και δεδομένης της απήχησης που είχε στο κοινό, οι αρχές δικαιολογημένα είχαν θορυβηθεί. Βέβαια, απ' αυτό ώς το σημείο να αναλάβουν δράση υπήρχε τεράστιο χάσμα. Πρώτα απ' όλα η έκφραση πολιτικών απόψεων δεν ήταν αξιόποινη πράξη, ήταν δικαίωμα του καθένα, που προστατευόταν από το Σύνταγμα των Ηνωμένων Πολιτειών, ακόμη και για τους ξένους. Το FBI λοιπόν βιαζόταν να δράσει. Ήθελε να συλλάβει τον Λένον με κατηγορίες, αν ήταν δυνατόν, για ναρκωτικά (κάτι που δεν συνέβη ποτέ) και είχε τυπώσει μάλιστα μια αφίσα καταζητούμενου. Η αποθέωση της ασχετοσύνης τους ήταν πως στην αφίσα δεν ήταν καν η φωτογραφία του Λένον, αλλά ένας άλλος τραγουδιστής με μακριά μαλλιά και γυαλιά, ονόματι Ντέιβιντ Πιλ. Αφού, στο κάτω κάτω, όλοι αυτοί οι ροκ τραγουδιστές ίδιοι είναι.

Στο μεταξύ, συνέχιζαν να ταλαιπωρούν τον Λένον με τη βίζα του στην Αμερική και με εντολές που εξέδιδαν για να τον διώξουν από τη χώρα. Τι είχε κάνει και τους είχε τόσο πανικοβάλει; Και γιατί το FBI κρατούσε όλα αυτά μυστικά για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα; Μια πολύ καλή απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα είναι πως αποδείχτηκε πως το FBI δεν είχε τελικά στα χέρια του τίποτε εναντίον του Λένον. Τα μόνα στοιχεία ήταν δωρεές που είχε κάνει εκείνος για αντιπολεμικούς και όχι βίαιους σκοπούς. Αλλά και γιατί τα όσα επικαλούνταν για εθνική ασφάλεια ήταν για να καλύψουν δική τους ανάμειξη σε καθόλου καθαρές υποθέσεις της κυβέρνησης Νίξον. Το 1971 και 1972 ο Λένον βρισκόταν πολύ κοντά στους ριζοσπαστικούς - κατά του Βιετνάμ - και πολλές συγκεντρώσεις τους γίνονταν στο σπίτι του. Τέτοιες πληροφορίες όμως δεν αναφέρονταν στους φακέλους.

Στους φακέλους όμως υπήρχαν οι στίχοι του τραγουδιού "Τζον Σινκλέρ", πρόχειρα δακτυλογραφημένοι από πράκτορα του FBI, έτσι όπως τους είχε ακούσει στη συναυλία, προφανώς γιατί είχε διαφύγει της προσοχής τους ότι οι στίχοι υπήρχαν τυπωμένοι στο εξώφυλλο του άλμπουμ του Λένον, "Some Time in New York City".

Σε άλλο σημείο της αναφοράς, ο Λένον λέει πως "θα συμμετέχει στις συγκεντρώσεις μόνο αν είναι ειρηνικές" και αυτό δεν συνέφερε καθόλου τους ομοσπονδιακούς να βγει προς έξω, τη στιγμή που προσπαθούσαν να στηρίξουν τους ισχυρισμούς τους ότι αυτός ο άνθρωπος είναι επικίνδυνος για τη δημόσια ασφάλεια.

Ο καθηγητής Τζον Γουίνερ παρομοιάζει την υπόθεση με ένα "ροκ εν ρολ Γουότεργκέιτ". Η δουλειά του FBI - λέει ο καθηγητής - είναι να πιάνει τους εγκληματίες, όχι να σταματάει τους ανθρώπους να κάνουν κριτική στον πρόεδρο. Αλλά η υπόθεση δεν έχει κλείσει ακόμη. Ο καθηγητής ετοιμάζεται να ανοίξει και τις άλλες δέκα σελίδες που έχουν μείνει στο σκοτάδι. Σε λίγες μέρες ξαναμπαίνει στο δικαστήριο, για να ρίξει και σε αυτές φως.


07/02/2000

ΤΑ ΝΕΑ
 
Λίστα όλων των άρθρων