Love

The Beatles
(All You Need Is) Love


Ο George Martin μαζί με το γιο του Giles επισκέπτεται ξανά τα ηχογραφημένα άπαντα των Beatles και επιχειρεί μια διατριβή μπιτλολογίας πλάθοντας νέες μορφές από τα παλιά υλικά. Η ομορφιά παραμένει απαράμιλλη.

Η πατρότητα της ιδέας για τη δημιουργία του «Love» ανήκει στον Guy Laliberte, ιδρυτή του καναδικού Cirque du Soleil και προσωπικό φίλο του George Harrison. Εκείνος ήταν που πρότεινε τη δημιουργία νέων μείξεων και ηχητικών επεξεργασιών στο κλασικό υλικό των Beatles για να τις χρησιμοποιήσει ως ηχητική επένδυση στο σόου «Love», μια παράσταση εμπνευσμένη από τους «υπέροχους τέσσερις» του Λίβερπουλ, η οποία ξεκίνησε να παίζεται στο Λας Βέγκας στα τέλη του 2005.
Τα δύο εν ζωή μέλη των Beatles, ο Paul McCartney και ο Ringo Starr, καθώς και οι χήρες των John Lennon και George Harrison, Yoko Ono και Olivia Harrison, έδωσαν την άδειά τους στον παραγωγό George Martin –γνωστό και ως «πέμπτο Beatle»– να ανατρέξει στις αυθεντικές ταινίες μάστερ από το αρχείο των στούντιο της Abbey Road και να χρησιμοποιήσει μέρη από οποιαδήποτε ηχογράφηση των Beatles επιθυμούσε για να φτιάξει τα νέα remix. Ρόλο-κλειδί στην επιτυχία του όλου εγχειρήματος έπαιξε η εμπλοκή του 37άχρονου γιου του Martin, του Giles (επίσης παραγωγού), ο οποίος ανέλαβε όλες τις υποχρεώσεις σε λειτουργικό επίπεδο, ενώ ο 80άχρονος George Martin άσκησε υψηλή εποπτεία.
Το αποτέλεσμα, έτσι όπως αποτυπώνεται στο «Love», ένα «νέο άλμπουμ» των Σκαθαριών που κυκλοφορεί 36 χρόνια μετά τη διάλυσή τους, ήταν μια διατριβή μπιτλολογίας με 26 νέα κομμάτια – ή καλύτερα «ηχητικά κολάζ», σύμφωνα με το χαρακτηρισμό που τους δίνει ο ίδιος ο George Martin. Σε αυτά περιλαμβάνονται μικρά ή μεγαλύτερα αποσπάσματα από τουλάχιστον εκατό διαφορετικές ηχογραφήσεις. Το σκεπτικό σύμφωνα με το οποίο διαμορφώθηκε το ρεπερτόριο του «Love» απέχει από τις αναμενόμενες επιλογές των ανθολογιών τύπου «Greatest Hits». Φιλοξενώντας τόσο Νο 1 επιτυχίες όσο και λιγότερο προβεβλημένα τραγούδια, παρέχει μια νέα οπτική γωνία για τη μελέτη και την απόλαυση της μουσικής του πιο διάσημου pop συνόλου όλων των εποχών, η οποία απαιτεί αλλά και ανταμείβει τις επανειλημμένες ακροάσεις.

Kοψε, ράψε
Σε γενικές γραμμές θα μπορούσαμε να χωρίσουμε το υλικό του «Love» σε δύο μεγάλες κατηγορίες. Η πρώτη αφορά σε συρραφές (medley) τραγουδιών, όπως το «Being For The Benefit Of Mr Kite/I Want You/Helter Skelter», ενώ η δεύτερη σε «συναρμολογήσεις» ινστρουμένταλ τρακ και φωνητικών ερμηνειών, που οδηγούν σε νέες βερσιόν κλασικών τραγουδιών.
Το «Strawberry Fields Forever» ξεκινά με τη δοκιμαστική ηχογράφηση (demo) του τραγουδιού που είχε κάνει ο John Lennon, συνεχίζεται με μία από τις πρώτες βερσιόν που καταγράφηκαν κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων και καταλήγει σε ένα ψυχεδελικό μουσικό κολάζ που περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, το σόλο του πιάνο από το «It’s My Life» και το harpsichord του «Piggies». Το “Get Back” αρχίζει με την συγχορδία της κιθάρας από την εισαγωγή του “A Hard Day’s Night” και συνεχίζεται με τα κιθαριστικά μέρη και το σόλο των ντραμς του Ringo από το “The End”. Το ρυθμικό μέρος του “Tomorrow Never Knows” γίνεται μια νέα ραχοκοκαλιά για το “Within You Without You”. Το “I Want To Hold Your Hand” περιλαμβάνει στοιχεία τόσο από την στούντιο όσο και από τη λάιβ ηχογράφησή του. Στο “Lady Madonna” έχει ενσωματωθεί το ρυθμικό μέρος του “Hey Bulldog”. Στο νέο του remix το “A Day in The Life” μοιάζει αρκετά με το πρωτότυπο, με τη διαφορά ότι η έμφαση έχει μετατοπιστεί από τα ντραμς στο μπάσο.
Η σύνθεση του Harrison “While My Guitar Gently Weeps” (στην πιο αργή βερσιόν, από το “Anthology 3”) συμπεριλαμβάνει νέο ορχηστρικό σκορ, γραμμένο από τον George Martin, ο οποίος δήλωσε σχετικά στο BBC: “Το πρώτο ορχηστρικό μέρος για τραγούδι των Beatles το έγραψα το 1965 για το “Yesterday” και αυτό, το τελευταίο μου, 41 χρόνια μετά. Πρόκειται για ορόσημα μιας εξαιρετικής διαδρομής”.

Από τις δυο στις τρεις διαστάσεις
Το άλμπουμ διατίθεται σε δυο βερσιόν. Η απλή περιλαμβάνει μόνο το CD. Η ειδική έκδοση φιλοξενεί τόσο το CD όσο και δεύτερο δίσκο DVD-Audio με πολυκάναλη μίξη 5.1 (96 kHz 24-bit PCM) και στερεοφωνική μίξη 2.0. Περαιτέρω, διατίθεται περιεχόμενο σε φορμά DVD-video με δικάναλο στέρεο (48 kHz, 16-bit PCM) και πολυκάναλο ήχο 5.1 (384 kbps Dolby Digital καθώς και 754 kbps DTS). Το DVD δεν περιλαμβάνει οπτικό περιεχόμενο.
Είναι η πρώτη φορά που υλικό των Beatles προσφέρεται σε πολυκάναλο ήχο. Οι πολυκάναλες μίξεις διαμορφώνουν μια πολύ φρέσκια και σύγχρονη όψη για τις ηχογραφήσεις της δεκαετίας του 60. Στα όργανα και τα φωνητικά μέρη, που απελευθερώνονται από το στρίμωγμα στα τέσσερα ή οκτώ κανάλια του στέρεο, δίνεται περισσότερη αυτονομία και «χώρος για ανάσα». Πολλές διαστάσεις των αυθεντικών ηχογραφήσεων που «έμεναν στη σκιά» αποκτούν τώρα μια ευδιάκριτη παρουσία, συχνά υποχρεώνοντας τον ακροατή να αναρωτιέται αν εκείνο που τραβά την προσοχή του είναι νέα προσθήκη του remix ή λανθάνον στοιχείο της αυθεντικής ηχογράφησης.
Οι τριμερείς φωνητικές αρμονίες του a-cappella “Because” καθηλώνουν με τη διαύγειά τους. Τα “Revolution” και “Back In The U.S.S.R.” έχουν αρκετά μεγαλύτερη διάρκεια στο DVD, ως αποτέλεσμα διαφορετικών remix, ενώ δεν λείπουν και αιφνιδιαστικά «παιχνίδια» όπως εκείνο του “I Want To Hold Your Hand”, όπου από τα εμπρός ηχεία ακούγεται η ηχογράφηση στο στούντιο και από τα πίσω η ζωντανή ηχογράφηση του κομματιού από το Hollywood Bowl.

Κείμενο: Σ. Αλεξόπουλος

Περιοδικό Hitech



Ακούγεται τρελό. Αλλά ναι, οι Beatles έχουν καινούργιο άλμπουμ. Από το στούντιο «βγήκαν» αυθεντικές ηχογραφήσεις. Στην τελική ακρόαση, ο Πολ Μακάρτνεϊ, ο Ρίνγκο Σταρ, η Γιόκο Όνο και η Ολίβια Χάρισον, χαμογέλασαν με ικανοποίηση και έδωσαν το οκέι. Το «Love», έτσι λέγεται το νέο άλμπουμ, βρίσκεται από σήμερα στα δισκοπωλεία.

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Πρώτη (και βασική) αλήθεια: έχετε βαρεθεί να ακούτε Beatles. Σας καταλαβαίνω, κι εγώ μαζί σας. Όμως, τα Σκαθάρια θα κυκλοφορούν παντού γύρω μας τις επόμενες μέρες και καλό είναι να ξέρουμε τι συμβαίνει. Στο κάτω κάτω, η μουσική είναι καλή. Εγγυημένα πράγματα. Δεύτερη αλήθεια: η ιστορία. Πριν από περίπου τρία χρόνια, ο Τζιλ Μάρτιν (γιος του 80χρονου σήμερα θρυλικού παραγωγού των Beatles, σερ Τζορτζ Μάρτιν) βρέθηκε μπροστά σε ταινίες με ηχογραφήσεις των περίφημων τεσσάρων και την πρόκληση να βγάλει από αυτές κάτι που να ταίριαζε σε ένα θέαμα. Το μέρος του θεάματος αναλάμβανε ο περιβόητος θίασος Cirque Du Soleil για ένα σόου βασισμένο στο μεγαλείο των Beatles, μια ακριβή παράσταση για το Λας Βέγκας.

Ο νεαρός Μάρτιν εξηγεί (στο βρετανικό «Mojo»): «Ο Γκι Λαμπιλερτέ, ιδρυτής του "Τσίρκου του Ήλιου", γνώριζε τον Τζορτζ Χάρισον από τη Φόρμουλα 1 - φαν και οι δύο των αγώνων - και είχαν συζητήσει να κάνουν κάτι, αλλά ο Τζορτζ πέθανε και η ιδέα έμεινε. Η Apple - η ετικέτα των Beatles - ήθελε να γίνει το καλύτερο γι' αυτό το σόου και η άποψή της ήταν να μην εμπιστευτούν ξένους ανθρώπους να πουν τα τραγούδια τους. Ο μόνος που θα μπορούσε να αναλάβει καλλιτεχνικά την ευθύνη ήταν ο πατέρας μου, ο οποίος είχε ηχογραφήσει τα κομμάτια». Η «κληρονομιά» του Μάρτιν Τζούνιορ ήταν βαριά, αλλά με τέτοια ακριβή παραγωγή - διαβεβαιώνει ο γιος - δεν θα έμενε στο παιχνίδι αν δεν ανταποκρινόταν. Κι όταν ο Πολ και ο Ρίνγκο έμπαιναν στο στούντιο για να ακούσουν, κρυβόταν, επειδή - λέει - σκοπός δεν ήταν να γίνει μια ρετροσπεκτίβα, αλλά «να βγει κάτι που θα ικανοποιούσε τον πατέρα μου, τον Ρίνγκο και τον Πολ. Αν τους άρεσε, θα ήταν Beatles».

Και τους άρεσε. Τι ήταν αυτό που τους άρεσε; Ήταν τα κομμάτια που είχαν ηχογραφήσει οι ίδιοι, αλλά με νέες μείξεις. Τίποτε δεν προστέθηκε καινούργιο (ίσως κάποια ελάχιστα sound effects, τα οποία μάλλον προϋπήρχαν, αλλά δεν έβγαιναν καλά), όλα δουλεύτηκαν πάνω στο αυθεντικό υλικό. Το «Love» λοιπόν, το σάουντρακ κατά κάποιο τρόπο της παράστασης, είναι τα γνωστά τραγούδια τους («Get Back», «Eleanor Rigby», «Drive My Car», «Ι Want to Hold your Hand», «Lucy In The Sky», «Revolution» κ.λπ.) αλλιώς. Η διαφορά με τα πολλά remix άλλων καλλιτεχνών (π.χ. Νίνα Σιμόν, Τζέιμς Μπράουν κ.λπ.) είναι πως έγινε «μέσα στην οικογένεια» και με τους ίδιους εκεί. Τα «ιερά κείμενα» δηλαδή δεν «λερώθηκαν» από ξένα χέρια.

Είπαν για το «Love»

Πολ Μακάρτνεϊ: «Αυτό το άλμπουμ βάζει τους Beatles πάλι μαζί, γιατί ξαφνικά είναι ο Τζον και ο Τζορτζ μαζί με εμένα και τον Ρίνγκο... Είναι μαγικό».

Ρίνγκο Σταρ: «Ο Τζορτζ και ο Τζιλ έκαναν σπουδαία δουλειά, συνδυάζοντας αυτά τα κομμάτια. Είναι πραγματικά πολύ έντονο συναίσθημα για μένα. Ακούω ακόμη πράγματα που είχα ξεχάσει ότι είχαμε ηχογραφήσει».

Γιόκο Όνο: «Έχει την αίσθηση της αγάπης και γι' αυτό ο τίτλος είναι Beatles LOVE. Άφησαν ό,τι ήταν όμορφο και τολμηρό να βγει προς τα έξω».

Ολίβια Χάρισον: «Η μουσική είναι συγκλονιστική. Το πιο απίθανο πράγμα νομίζω είναι πως μπορείς να ξεχωρίσεις τα στοιχεία του και όλα να έχουν μέσα τους την ουσία του τραγουδιού».



ΤΑ ΝΕΑ , 23/11/2006

Κείμενο: Μαρία Μαρκούλη





Μπορεί το όνομα Beatles να κάνει μεγαλύτερη αίσθηση στους γονείς των περισσοτέρων μας παρά σε εμάς τους ίδιους, όμως όπως και να έχει, κανένας δε μπορεί να αμφισβητήσει πως το θρυλικό κουαρτέτο από το Λίβερπουλ είναι αυτό που έθεσε τις βάσεις για την εξέλιξη της pop και rock μουσικής από τη δεκαετία του '60 και μετά, επηρεάζοντας άμεσα ή έμμεσα του πάντες. Τους πάντες στην κυριολεξία.

Δυστυχώς δεν είναι λίγοι αυτοί που έχουν την εντύπωση πως οι Beatles δεν ήταν κάτι παραπάνω από μία μπάντα αποτελούμενη από 4 ευπαρουσίαστα αγοράκια που έπαιζαν ευχάριστα pop τραγουδάκια. Μέγα λάθος το οποίο αιτιολογείται αν αναλογιστούμε πως οι μεγάλες τους επιτυχίες, αυτές που ξέρουν δηλαδή ακόμα και οι πέτρες (και οι κυλιόμενες), ήταν στη μεγάλη τους πλειοψηφία τα πιο απλά και εύπεπτα τραγούδια που έγραψαν. Αν κάποιος ρίξει μία προσεκτική ματιά όμως στη δισκογραφία του συγκροτήματος, θα ανακαλύψει μετά εκπλήξεως πως η μουσική τους είναι ενίοτε πολύ πιο ψαγμένη, πολυπρόσωπη, σκοτεινή και γενικά προοδευτική απ' ότι εκ πρώτης ακοής φαίνεται.

Το "Love" είναι μία ιδιαίτερα πρωτοποριακή κυκλοφορία, αφού για αυτή ο θρυλικός παραγωγός του group, Sir (πλέον) George Martin, παρέα με το γιο του Giles, κατάφερε να αναμίξει με μαγικό τρόπο τραγούδια των Beatles με samples άλλων κομματιών, πάντα των ιδίων. Εκεί που ακούς δηλαδή το χ κομμάτι, ξαφνικά ξεπετάγονται, λες και είχαν ηχογραφηθεί μαζί, τα έγχορδα του y ή το σόλο του ω κομματιού! Ο ήχος έχει γίνει σαφώς πιο γεμάτος και μοντέρνος (με την καλή έννοια), δίνοντας την εντύπωση πως τα τραγούδια ηχογραφήθηκαν πριν 2-3 μήνες και όχι πριν από 40 χρόνια!

Σκοπός του "Love" λοιπόν, πέραν του να ντύσει μουσικά μια εκ των παραστάσεων του Cirque du Soleil, είναι να φέρει κοντά στους Beatles άτομα που είχαν μικρή ή τελείως επιφανειακή επαφή με το συγκρότημα και τα ακούσματα τους υπαγορεύουν πως οτιδήποτε ηχογραφήθηκε πριν το 1980 είναι ηχητικά και μουσικά απαρχαιωμένο! Η προακρόαση του δίσκου, που έγινε στα γραφεία της EMI, δεν ξεπέρασε τα τρία τέταρτα της ώρας (η συνολική διάρκεια του cd θα είναι 80 λεπτά), ήταν όμως ικανή να μας (ή τουλάχιστον με) αφήσει με το στόμα ανοικτό. Η ιδιοφυής δουλειά των δύο Martin έδωσε στα τραγούδια των Beatles νέα πνοή. Ακούγονται πιο φρέσκα, πιο σύγχρονα, με μεγαλύτερο βάθος και πολλά εξ αυτών ακόμα πιο μεγαλειώδη απ' ότι αρχικά ήταν (βλ. "Eleanor Rigby", "Strawberry Fields Forever", "Lucy In The Sky With Diamonds", "While My Guitar Gently Weeps"). Οι φανατικοί του γκρουπ θα έχουν σίγουρα αρκετές δημιουργικές μέρες προσπαθώντας να «ανακαλύψουν» την προέλευση των νέων στοιχείων που περικλείονται στα κομμάτια.

Κάθε κυκλοφορία που φέρει το λογότυπο των Beatles είναι «καταδικασμένη» να καρφωθεί για αρκετές βδομάδες στα charts όλου του κόσμου. Άλλες το αξίζουν, άλλες όχι (βλ. "Let It Be... Naked"). Το "Love" ανήκει αναμφίβολα στην πρώτη κατηγορία. Είτε ακούτε hard rock, είτε pop, είτε heavy metal, είτε hip-hop, ο δίσκος είναι για σας. Νούμερο 1 προτεινόμενη χριστουγεννιάτικη αγορά.

Κείμενο: Κωστής Αγραφιώτης



Η «ανάσταση» των Μπιτλς


Με τις επεμβάσεις του Τζορτζ Μάρτιν και του γιου του Τζιλ 26 αγαπημένες συνθέσεις του συγκροτήματος στο νέο άλμπουμ «Love» ακούγονται τόσο σημερινές και τόσο επίκαιρες που περισσότερο δεν γίνεται.


Είναι ιδιαιτέρως δύσκολο να πείσεις στις ημέρες μας τόσο το κοινό όσο και τους κριτικούς, όταν επιχειρείς ένα εμπορικό πρότζεκτ, για το αγαθό των προθέσεών σου. Κυρίως όταν αυτό αφορά την ανανέωση παλαιού κλασικού υλικού, όπως συμβαίνει τώρα με το άλμπουμ των Μπιτλς με τον τίτλο «Love». Και πώς θα μπορούσε να είναι διαφορετικά όταν σχεδόν όλες οι πιθανές περιπτώσεις «αναστύλωσης», προκειμένου ένας καλλιτέχνης να γίνει αρεστός και στις νεότερες γενιές, έχουν εξαντληθεί; Επίσης, πώς μπορεί κανείς να μην είναι καχύποπτος όταν ουσιαστικά αυτή είναι η όγδοη συλλογή των Μπιτλς, χωρίς να συμπεριλαμβάνουμε σε αυτές την τριλογία «Anthology», η οποία ωστόσο περιείχε δοκιμαστικά και σπάνιες ηχογραφήσεις;

Μαγικές επεμβάσεις

Εδώ όμως είναι και το ενδιαφέρον στοιχείο με το νέο άλμπουμ των Μπιτλς. Διότι η αρχική σκέψη δεν αφορούσε διόλου μια τέτοια ενέργεια· ήταν παραγγελία του Γκι Λαλιμπερτέ, καλλιτεχνικού διευθυντή του μεγαλύτερου τσίρκου χωρίς ζώα του πλανήτη, του Cirque du Soleil. Ζήτησε από τον «θεό» της παραγωγής ή «Πέμπτο Μπιτλ», όπως συχνά αποκαλούν τον σερ Τζορτζ Μάρτιν, να του φτιάξει ένα κολάζ με τραγούδια των Μπιτλς το οποίο θα εξυπηρετούσε την πλοκή της νέας παράστασης του θιάσου, και φυσικά έχει τον τίτλο «Love», η πρεμιέρας της οποίας έγινε στο Mirage του Λας Βέγκας.

Είναι η πρώτη φορά που τα τραγούδια των Σκαθαριών ακούγονται σε DVD surround εκδοχή, όπως συμβαίνει με πολλές καινούργιες ηχογραφήσεις, και το αποτέλεσμα είναι όντως μαγικό. Με τις επεμβάσεις τόσο του Τζορτζ Μάρτιν όσο και του γιου του Τζιλ 26 πολύ αγαπημένες συνθέσεις του συγκροτήματος ακούγονται τόσο σημερινές και τόσο επίκαιρες που περισσότερο δεν γίνεται. Χωρίς καθόλου να χάνεται η επιθυμητή αίσθηση διασκέδασης, γίνεται απολύτως κατανοητό γιατί αυτά τα τραγούδια αποτέλεσαν το αλφαβητάρι της ποπ και ροκ μουσικής τα τελευταία 40 χρόνια. Μέσα από παρεμβολές και επεμβάσεις που άλλοτε θα μπορούσαν να θεωρηθούν και «ιερόσυλες», μπαίνει πλέον το ερώτημα γιατί ένας έφηβος πρέπει να ακούσει το κάθε νέο τυχάρπαστο βρετανικό γκρουπάκι του ενός άλμπουμ και να μην καταφύγει αντ' αυτού στην ασφάλεια, στη θαλπωρή και - γιατί όχι; - στην προχωρημένη άποψη αυτών των τραγουδιών. Ξαφνιάζουν ευχάριστα οι συνεχείς παραπομπές σε άλλα τραγούδια του συγκροτήματος χωρίς να δίνουν την εντύπωση ξένου σώματος. Η μέθοδος που ακολουθήθηκε σε όλες τις περιπτώσεις είναι αυτή του mash-up, πολύ διαδεδομένη τελευταία, όπου δύο και περισσότερα τραγούδια δημιουργούν μέσω ενός ηχητικού μπλέντερ ένα εντελώς νέο τραγούδι. Ο εξοπλισμός που χρησιμοποιήθηκε στα περίφημα Abbey Road Studios φυσικά είναι ό,τι πιο μοντέρνο υπάρχει σήμερα, με κόστος μάλιστα, σύμφωνα με τα βρετανικά έντυπα, τόσο υψηλό ώστε οι παραγωγές αυτού του τύπου να μη φέρνουν τα χρήματά τους πίσω.

Πείραμα επαναφοράς

Φυσικά η ΕΜΙ έχει τις ακριβώς αντίθετες προσδοκίες - η οποία μετρά μια πτώση στο τζίρο της περίπου 4 εκατ. στερλίνες σε σχέση με τα περυσινά έσοδά της - και περιμένει ότι το «Love» θα γεμίσει τα ταμεία της. Ούτε όμως και οι εναπομείναντες δύο Μπιτλς αλλά και οι συγγενείς υπόλοιπων δύο εκλιπόντων είχαν αντίρρηση για ένα τέτοιο πείραμα, αφού, και μετά τις πρώτες θετικές κριτικές, αυτός είναι ο καλύτερος τρόπος για να επανέλθουν στα πράγματα. Μην ξεχνάμε ότι παρά το γεγονός ότι η καριέρα του Πολ Μακ Κάρτνεϊ είναι πλήρης, τόσο με τη ροκ εκδοχή της όσο και με την κλασική διάστασή της, η επιτυχία που γνωρίζει είναι απειροελάχιστη σε σύγκριση με τις δάφνες του παρελθόντος. Δεν μιλούμε φυσικά για τον Ρίνγκο Σταρ, ο οποίος ούτως ή άλλως είναι καλλιτεχνικά ανύπαρκτος, ώστε έσπευσε να συμφωνήσει από την αρχή λέγοντας: «Οι Τζορτζ και Τζιλ Μάρτιν έκαναν θαυμάσια δουλειά συνδυάζοντας αυτά τα τραγούδια. Το αποτέλεσμα είναι πολύ δυνατό, και μάλιστα πολλές φορές άκουσα πράγματα τα οποία δεν θυμόμουν ότι είχαμε ηχογραφήσει». Σε αυτό το ύφος κινήθηκε και η Γιόκο Ονο, η οποία είδε σε αυτή την κίνηση μια ωραιότατη ευκαιρία για προβολή τονίζοντας ότι «το άλμπουμ έχει έντονο το αίσθημα της αγάπης, γι' αυτό και ο τίτλος ακούγεται ιδανικός», ενώ ευχαριστημένη από το αποτέλεσμα δήλωσε και η χήρα του Τζορτζ Χάρισον Ολίβια.

Οι εξετάσεις του υιού

Ιδιαίτερα λεπτούς χειρισμούς χρειάστηκε να κάνει ο Τζορτζ Μάρτιν ώστε να «πλασάρει» τον γιο του στην ευρύτερη οικογένεια των Μπιτλς. Ουσιαστικά έπρεπε να περάσει κάποιες άτυπες εξετάσεις μέσα από τη δουλειά του ώστε να εγκριθεί ένα τέτοιο μεγαλεπήβολο εγχείρημα για το οποίο χρησιμοποιήθηκαν περισσότερα από 100 μάστερ του συγκροτήματος. Ο Πολ Μακ Κάρτνεϊ μάλιστα αντέδρασε, με αρκετά ευγενικό βέβαια τρόπο, στην ιδέα να αφαιρεθεί το πιάνο από το «Hey Jude» και στη θέση του να μπουν τα κρουστά του «Sun King» ώστε να αποκτήσει το κομμάτι μια μεξικανική, συγγενική με τις μαριάτσι ορχήστρες, αίσθηση. Στις περισσότερες όμως περιπτώσεις οι επεμβάσεις είναι πολύ λεπτά δουλεμένες: εναλλακτικά φωνητικά στο ένα, πρόσθετα έγχορδα κάπου αλλού ή ακόμη κάποια πνευστά που χαρίζουν μεγαλύτερη δύναμη στα τραγούδια. Ο κατάλογος των τραγουδιών που χρησιμοποιήθηκαν είναι μακρός και άκρως ενδιαφέρων, αφού περιέχει μεταξύ πολλών άλλων τα «Glass Onion», «Eleanor Rigby», «Ι Am The Walrus», «Help!», «Strawberry Fields Forever», «Lady Madonna» και «All You Need Is Love». Το σίγουρο πάντως είναι ότι οι Μπιτλς μέσω του Τζορτζ Μάρτιν κέρδισαν για μία ακόμη φορά το στοίχημα να παρουσιάσουν, έστω και 36 χρόνια μετά τη διάλυσή τους, κάτι ουσιαστικό, γεγονός που θα επιβεβαιώσουν οι δεδομένα υψηλές πωλήσεις του «Love».



Το ΒΗΜΑ, 26/11/2006
Κείμενο: Σάκης Δημητρακόπουλος